Η ανάπτυξη του θέματος, αφού οριοθετηθεί το περιεχόμενο των δύο εννοιών του τίτλου και μετά από μια σύντομη αναδρομή στις διάφορες περιόδους του ελληνικού πολιτσμού, διερευνά, ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κοινός παρονομαστής των επιμέρους φάσεων του ελληνικού παρελθόντος: μια άνθηση η οποία νατλούσε εκάστοτε χυμούς εκπέμποπντας ταυτόχρονα το άρωμα της σ’ έναν κατά καιρούς διεθνικό χώρο. Από τη διαπραγμάτευση των σχετικών ζητημάτων συνάγεται ότι ο χώρος αυτός δεν ασφυκτιούσε μέσα σε συμπληγάδες οικονομικής επιβουλής, όπως άλλωστε και η πολυπολιτισμική του οντότητα δεν κινδύνευε από την απειλή της μονογλωσσίας, τη μονοδιάσταση συμπεριφορά, την ακύρωση των ιδιαιτεροτήτων του. Οι καθόλου αισιόδοξες για το μέλλον προοπτικές, όχι μόνο της ελληνικής πολιτσμικής ταυτότητας, θέτοντας επι τάπητος τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιβάλλουν την έγκαιρη αναθεώρηση πολλών γρασμένων απόψεων, έναν έγκαιρο ανασχεδιασμό της πολιτικής καθώς και τον έγκαιρο επίσης προγραμματισμό των δράσεων εκείνων που θα αποτρέψουν το φάσμα μιας ισοπέδωσης.